La Vecina

In de achtertuin van het flatgebouw staat ze. Het is zo’n 600 meter lopen en we zijn er. Als ik vanuit het trappenhuis naar buiten kijk zie ik haar liggen en als ik naar de supermarkt loop kom ik haar tegen. Sinds gisteren ben ik officieel drie maanden in Peru, toch was ik nog nooit in de Huaca Pucllana geweest. Afgelopen zaterdag kwam hier verandering in.

Het is niet toegestaan op eigen houtje de Huaca Pucclana te verkennen, een gids is verplicht. Een vriendin is hier een tijd gids geweest. Deze vriendin zou ons dus mooi kunnen rondleiden en tevens kunnen meennemen naar plaatsen waar toeristen normaalgesproken niet (mogen) komen. Zaterdag was het zo ver. Het was een schitterende dag en toen kwamen we haar tegen. Een mooie gelegenheid om mijn nieuwe fotocamera uit te proberen.

Van een afstandje lijkt de Huaca een bult zand in het midden van de stad. Als je dichterbij komt blijkt het een oud bouwwerk van adobe stenen te zijn. Zo'n 1500 jaar geleden bouwde de toenmalige beschaving een tempel in de vorm van een pyramide om de god van de zee te eren. Er was een offerplaats waar mensen (vrouwen tussen de 12 en 24) werden geofferd. Op het complex zijn verschillende overblijfselen van deze offers gevonden. Latere culturen bouwden de tempel om. Zo diende het een tijd als begraafplaats.

Door de eeuwen heen was de voormalige tempel slecht onderhouden. In de jaren vijftig was het dan ook verworden tot een grote bult zand. De lokale jeugd gebruikte het als voetbalveldje en af en toe werd er gemotorcrosst. Toen de stad Lima oprukte werd er gediscusseerd over de sloop van de huaca voor de uitbreiding van de stad. Uiteindelijk werd besloten het bouwwerk te restaureren. Vele hectares van het oorspronkelijke complex zijn overigens onder de stad beland.

Er is een regel in Peru die stelt dat op alle historische plekken de nationale hond (de Peruaanse naakthond) moet rondlopen. Zo is er ook een duo van deze honden dat rondjes om de oude tempel loopt.

Dit was waarschijnlijk mijn laatste tripje voordat we komende dinsdag naar Cusco gaan. Tot na die tijd!

Paquete

Afgelopen vrijdagmiddag rond een uur of drie kom ik thuis. Als ik het flatgebouw binnenstap trekt de portier mijn aandacht. Hij zegt een paar losse Spaanse woorden en begint dan een rechthoekige doos te gebaren terwijl hij onder de trap zoekt.
- Een pakketje? Voor mij?
Hij knikt en overhandigt mij het in rood cadeaupapier gehulde pakket.
- ¡Gracias!

Ik neem het pakket mee de lift in naar boven en kijk op het label: het komt Joure. Wat zou hier in zitten? Als ik het open maak zie ik een schoenendoos met daarin allemaal Nederlands etenswaar: pindakaas, pepermunt, spritsen en natuurlijk hagelslag. Erg bedankt familie! Dit had ik zeker niet verwacht. Het is erg leuk. Echte Hollandse kaas ontbreekt trouwens wel, maar die kan ik hier natuurlijk gewoon overal in de supermarkt kopen. Ik heb de hagelslag direct maar even geprobeerd. Het is heel apart om dat hier in Peru te hebben.

Día de la Reina

Het is me al meerdere keren gevraagd (terwijl het boek met familiefoto’s open op tafel ligt) waarom ik niet eens een typisch Nederlands gerecht kook. Elke keer leg ik uit dat ik niet erg van Hollandse kost houd en dat gerechten als hutspot of boerenkool niet goed bij buitentemperaturen van zo’n 25 graden passen. Daarnaast heb ik geen idee hoe ik hier jus moet maken, dus dan houdt het op.

Iemand attendeerde me er vorige week op dat Koninginnedag eraan stond te komen. Dat bracht me op een idee; ik kan hier misschien wel tompoucen gaan maken! Omdat woensdag de laatste les Spaans was, had ik donderdagochtend mooi de tijd om even te koken. Ik had een recept op de site van de Wereldomroep gevonden, bladerdeeg en andere ingredienten gekocht en was klaar om te gaan koken. Een paar ingrediënten had ik aangepast, zo ging ik de oranjeglazuur maken met behulp van lúcumapoeder (lúcuma is een typisch Peruaanse vrucht met een oranje/roze kleur).

Voordat ik de keuken in zou gaan zocht ik de website met het recept erbij. Tegelijkertijd keek ik naar de concerten op het Museumplein, om in de stemming te komen. Tijdens de wat haperende stream zag ik een link onder de live-beelden staan: “Radio 538 over het drama in Apeldoorn”. Wat?! Het eerste nieuwsartikel dat ik vond vertelde dat een auto tegen een monument in Apeldoorn gereden was en daarbij enkele mensen had geraakt. Het klonk ernstig, maar er moest toch méér aan de hand zijn? In een ander bericht stond dat er 4 of 5 mensen dood waren en dat het een aanslag op de Koninklijke familie was die op dat moment in Apeldoorn op bezoek was. Oh!

Ik bekeek de filmpjes die bij de nieuwsartikelen waren geplaatst. Een gillend publiek, waarna een auto tegen een monument rijdt. Ik ging meer fragmenten zoeken. Chaos op straat, rondvliegende mensen, bloedende mensen, geschrokken Oranje’s, een emotionele Beatrix die het volk een hart onder de riem steekt… Erg heftig. De ingrediënten voor oranjetompoucen heb ik maar weer even in de koelkast gezet.

De rest van de ochtend en middag was ik op zoek naar meer informatie over de toedracht van de aanslag. Ook bekeek ik wat de internationale pers met dit voorval deed. Uiteraard was de aanslag het hoofdnieuws op de site van een Vlaamse krant, maar op de site van het Amerikaanse CNN kon ik het niet makkelijk vinden. Het stond daar sowieso naast een artikel over een aanslag in het Midden-Oosten met meer dan 30 doden. Ik vermoedde dat het auto-ongeluk in Nederland maar klein nieuws was in het buitenland. Ik zat er naast. Het ongeval was het hoofdnieuws op zowel Duitse, Deense als Spaanse krantensites.

Hier in Peru was het echter niet zo doorgedrongen. Op tv was het een dag als alle andere (veel homeshopping, call-tv en soaps) en de beide (Amerikaanse en Spaanstalige) CNN’s hadden het over andere zaken (resp. sport en varkensgriep). Op de site van de Peruaanse krant El Comercio vond ik vooral nieuws over hoe Peru erin was geluisd. Het eerste en enige varkensgriepgeval in heel Zuid-Amerika was namelijk een van Mexico naar Argentinië reizende vrouw die ziek werd aan boord. Onder valse voorwendselen van de piloot mocht het vliegtuig landen in Lima om haar op te laten nemen in het ziekenhuis. Zo werd Peru het enige land in heel Zuid-Amerika waar de griep was geconstateerd. Enkele dagen later bleek de vrouw echter niet besmet te zijn. Uiteindelijk vond ik een klein artikeltje over de aanslag in Nederland op de site; een verkorte versie van het artikel van de Spaanse site. Ik keek nog maar eens naar de horrorfoto's op Nederlandse sites... een raar gevoel.

Zaterdag ben ik alsnog met de tompoucen aan de slag gegaan. Ik ben de hele middag in de keuken aan het prutsen geweest om te eindigen met gebakjes bestaande uit krokant, bolstaand bladerdeeg met daartussen een dun laagje bruinkleurige “slagroom” met bovenop een flinterdun laagje glazuur. Hmm, het zag er niet uit, zo verkoopt HEMA ze niet. Nog maar eens oefenen, dacht ik.

Het was gisteren dan ook een enorme verrassing toen ze wél lekker bleken te zijn :).