La casa

Hier is ie dan, een foto van mijn "huis" in Lima:

Inderdaad, het was wel even schrikken na aankomst, maar ik ben inmiddels al aardig gewend.

castellano, español

Sinds een week heb ik lessen Spaans bij IPCNA. Omdat ik al wat Spaans kon, heb ik eerst een classificatietentamen gedaan. Hiervoor moest ik een aantal multiplechoicevragen beantwoorden en een klein gesprekje voeren met een docente. Na afloop van deze test kreeg ik te horen dat ik me moest inschrijven voor de cursus Spaans 3. Oftewel: Spaans 1 & 2 (de eerste 2 maanden, de gehele cursus duurt een jaar) kon ik skippen. Wiihiii!

Of ik met een voorsprong of achterstand ben begonnen is me nu helaas niet meer helemaal duidelijk. Ik versta alles wat mijn docente en medestudenten (Chinezen, Turken, een Ier, een Duitser en een Nederlander) zeggen, ik begrijp alles wat ik in mijn boek lees, maar zodra ik moet spreken komt er maar moeizaam een woord uit. Ik heb totaal geen vocabulair paraat! Al die tijd dat ik met mensen op internet in het Spaans sprak heb ik het nooit over huiswerk, stoelen of tafels gehad, en dat breekt nu op.

Zodoende hebben we een blok post-its gekocht en de hele woonkamer versierd. Volgens mij werkt het. Als ik naar de post-it aan het plafond kijk denk ik nu al direct "el techo"....

Bienvenido

Open de flessen, vul de glazen! Na zo'n kleine maand zwoegen is het dan eindelijk zo ver: er is een weblog!

Op 13 februari 2009 vloog ik met Martinair van Schiphol naar Miami. De vlucht duurde 10 uur, dus al met al kwam ik daar om 18.00 uur plaatselijke tijd aan (24 uur Nederlandse tijd). Daar moest ik vervolgens nog 6 uur wachten tot mijn volgende vlucht.

Ik probeerde de hele nacht (of avond) wakker te blijven om zodoende zo snel mogelijk aan mijn nieuwe tijdszone te kunnen wennen. Tegen zo'n uur of 10, toen de winkels op Miami Airport begonnen te sluiten, mijn biologische klok me vertelde dat het midden in de nacht was en de televisie bij de gate alleen basketbalwedstrijden liet zien, voelde ik mijn ogen zwaar worden. Gelukkig hoefde ik nog maar iets van een uur te wachten voordat ik kon gaan slapen in mijn vliegtuig. Tenminste, dat dacht ik.

Zo'n half uur nadat we hadden moeten boarden werd omgeroepen dat er een technisch probleem met het vliegtuig was en dat technici het aan het onderzoeken waren. Meer dan een half uur nadat het vliegtuig had moeten vertrekken zat ik nog bij de gate te wachten. Er volgde het bericht dat de piloot het toestel niet vertrouwde. Maar gelukkig was er een ander vliegtuig dat wel zou vliegen! Hoera! Na bij de nieuwe gate te zijn aangekomen bleek al snel dat het nog veel langer zou gaan duren. Bagage moest nog overgeplaatst worden, het nieuwe vliegtuig moest nog schoongemaakt worden en aan een veiligheidscheck worden onderworpen.

Uiteindelijk vloog ik om 1:30 's nachts met American Airlines van Miami naar Lima. Tegen die tijd was ik overigens al een uurtje of 25 wakker zonder ook maar een oog dicht te hebben gedaan. Inderdaad, ik voelde me wat moe. In het vliegtuig kon ik in ieder geval even bijslapen.

's Ochtends om 6 uur plaatselijke tijd kwam ik aan in Lima. Het vliegveld bevindt zich in een van de slechtere delen van de stad. Het is zeker even wennen. Het eerste half uur na aankomst werd ik door een taxi door de stad gereden. De rijstijl is ietwat anders dan in Nederland. Al toeterend, zowel links als rechts inhalend, proberen auto's en vele taxi's zich een weg door het verkeer te banen. Uiteindelijk kwam ik aan in Miraflores, een van de betere districten van de stad. Als ik vanuit hier tussen de flats door kijk, dan zie ik de Stille Oceaan.

Binnenkort volgt er meer.

Chao chao

P.s.: Kijk voor de foto's HIER.