Arequipa y Colca

Zondagochtend zijn we weer veilig thuisgekomen in Lima na een busreis van 15 uur.

Woensdagavond om half zeven zijn we vanuit Lima vertrokken naar de stad Arequipa. Arequipa ligt hemelsbreed zo'n 800 kilometer ten zuiden van Lima. Over de weg zou de afstand 1000 km moeten zijn. De bus waarin we zaten was een luxe touringcar met slaapstoelen, kussens, dekentjes. Er werden films getoond (Spaans nagesynchroniseerd met Spaanse ondertiteling), en er werd bingo gespeeld,... kortom, het was een dolle boel.

Donderdag, rond half elf 's ochtends, kwamen we aan in Arequipa. De stad, die qua inwonertal de tweede van Peru is, ligt op 2300 meter in de hooglanden van de Andes en wordt omgeven door vulkanen. Misti is de meest in het oog springende en ligt op slechts 18 kilometer van de stad. Vanuit ons hotel hadden we een prachtig uitzicht over de stad, vallei en vulkanen.

De eerste dag brachten we door in de stad. De gids liet ons een typisch koloniaal huis zien, een klooster, het centrum van de stad en een Inca-mummie. Dit was een kind dat geofferd was aan de god van een zekere berg. Deze kinderen waren uitverkorenen. Het was dus een eer om je kind te laten offeren. Arequipa ligt in een gebied waar regelmatig aardbevingen voorkomen. De meeste kerkgebouwen die we tegenkwamen zijn constant in restauratie vanwege die aardbevingen. Zo stortten in 2001 de torens in van een belangrijk kerkgebouw in het centrum van Arequipa vanwege een zware aardbeving.

Op dag twee verlieten we de stad om de bergen in te gaan richting Colca. Onderweg kwamen we vele rondgrazende vicuña's, alpaca's en lama's tegen. Ik begon te beseffen dat ik daadwerkelijk in de Andes was. Regelmatig stopte ons busje zodat de toeristen (wij) foto's konden maken van het uitzicht en de rondlopende fauna.

Halverwege stopten we om verse coca-thee te drinken. Voor 2½ Sol (± €0,63) kregen we een mok heet water met daarin ongeveer 10 cocablaadjes en een paar takjes chachacoma (het doet denken aan heide). Het zou de ultieme mix moeten zijn tegen hoogteziekte (misselijkheid, hoofdpijn). Vooral die chachacoma zorgde ervoor dat de thee niet lekker rook. Met een schepje suiker smaakte het niet verkeerd. Het brouwsel zal tegen hoogteziekte geholpen hebben want ik heb niet veel last gehad.

Het doel van de reis op deze tweede dag was het dorpje Chivay in de Colcavallei. Op alle punten onderweg waar van het uitzicht genoten kon worden stonden standaard enkele kinderen en volwassenen in traditionele klederdracht en met meestal een alpaca. Ze konden gefotografeerd worden, tegen een vergoeding. Chivay is een klein plaatsje dat vooral dankzij het toerisme gegroeid is. Op het Plaza de Armas zat veel lokale bevolking in traditionele klederdracht, hopend op een paar Soles van toeristen.

De straatjes en huisjes van het dorp zijn vervallen en de meeste straten zijn onverhard. Nadat we aan het eind van de middag waren aangekomen in ons hotel, zette de regen in. Het gaf Chivay een nog somberdere uitstraling. Toen we 's avonds op zoek gingen naar een restaurantje slenterden we even door een donker modderstraatje, waar we in de verte een schim van een vrouw in lokale kledij zagen rondlopen. Het deed me denken aan hoe Europa moest zijn geweest in de 19e eeuw. Het hotel was overigens een wereld van verschil; één en al luxe.

Zaterdagochtend moesten we om 6 uur 's ochtends uit het hotel vertrekken (joepie! :) om naar de Colca Canyon te gaan. Toen we nog aan het ontbijt zaten met de ogen half gesloten kwam de gids naar ons toe om te vertellen dat we misschien wel helemaal niets van de canyon konden zien vandaag. Het had de hele nacht geregend en het was mistig. Desondanks gingen we op weg.

De Colca Canyon is de op één na diepste canyon ter wereld. Naast het aanschouwen van de diepte is vogelspotten de andere attractie bij de canyon. 's Werelds grootste vogelsoort leeft er namelijk: de condor (met een spanwijdte tot 3 meter). Als er warme luchtstromen zijn, dan vliegt de condor uit de kloof omhoog en kun je hem van dichtbij aanschouwen. Het probleem was dus dat het aanvankelijk erg koud was. We hadden een uur om de canyon te bekijken, maar na 15 minuten klappertanden hadden we het eigenlijk wel gezien. Gelukkig liet de zon zich daarna zien en vlogen de eerste condors naar boven. Uiteindelijk hadden we wel langer willen blijven, maar was de tijd om.

Op de terugweg naar Arequipa kwamen we langs het hoogste punt van onze reis: een weg op meer dan 4800 meter. Dit is dus hoger dan de Mont Blanc. Het had de hele nacht in het dal geregend, maar op deze hoogte had het dus gesneeuwd. Overal om ons heen was het wit. We gingen even naar buiten om foto's te maken en van het uitzicht te genieten. Je merkt direct wat die hoogte (de ijle lucht) met je doet: alles kost veel meer moeite. Even snel een paar meter lopen en je bent buiten adem. Een paar minuutjes buiten en je hebt het gevoel dat je een flinke inspanning hebt geleverd.

Aan het eind van de middag waren we terug in Arequipa om daar nog een paar uurtjes door te brengen voordat we weer in de nachtbus naar huis moesten.

Ik heb trouwens enkele stukjes film van deze reis achter elkaar gezet, check het hieronder: